Wednesday, January 14, 2009


Moview Review: "A Wednesday"

[Disclaimer: People who have not watched this movie, better not read this post now, as it can spoil all the fun of watching.]

Wow! What is this? Aparna and a Movie Review? Any beach has moved to Bangalore!?

Nothing is impossible. People can change often for the better. Not that “A Wedneday” is the best movie I've ever watched, but it is the time to write a movie review on one of the better lot. So, this is my primordial post on a movie.

First of all, let us have a peep into a few co-incidences related to “A Wednesday.” I impulsively decided to watch it on a Wednesday (07-01-09) with my DVD player. I was planning to put a post on the following Saturday, and for obvious reasons I posted a short post before that. Now, today-being a(nother) Wednesday- is apt for a post on its namesake movie. The biggest co-incidence is that the 26-11-2008 (Mumbai Terrorists attack day) was also a Wednesday, and the movie was released, watched and relished much before that!!! My purpose of writing the review is not to rate the movie, but to analyze it objectively. The movie conveys several messages to the responsible people.

The movie is satirical. It starts (mainly) with a scene where a man (Naseeruddin Shah) comes to a police station to give a complaint on his lost wallet. Then he goes to the rest room, leaves his bag there and leaves the place. Actually, later in the movie police would search for the bomb (upon being informed of its presence by the same man) and find it. In my view, this bomb should have got blasted and killed all those police. Call me ruthless, cold-blooded, barbarous; use whatever adjectives you love to use. The truth remains that those bunch of morons do not deserve to live. Their profession is to be vigilant and they miserably fail to notice that this man had a black bag while going inside and did not carry it while coming out. What protection can these people provide to the public?

The scenes where this man sits with his gadgets and eatables and keeps making phone calls are scary. He tells the Police Commissioner that he has kept 5 bombs in different locations of Mumbai. First he gives hint on the police-station bomb, but they successfully de-activate it. Meanwhile, he tries to use a media person for getting the information of the happenings near the bomb location, but his attempt goes futile, as the Police Commissioner was intelligent enough not to reveal any information, by giving appropriate instructions to the media. Now, look at what happened during 26/11/08 Mumbai attacks. Either the terrorists got the idea by watching this movie, or the police were so doltish not to use their damned head, or both, due to which the forces behind the perpetration could watch every detail of the spot and give ingenious instructions to the criminals. When will our country learn to make use of its talent in any form in constructive way?

Next, he asks to release 4 notorious terrorists, who have been guests of Indian jails since a long time. In return, he offers to tell the Police the other 4 bomb locations. What happens after that, to use the least interesting word is, “interesting”. The best part of the movie is the moment of realization that this man (Shah) is really not a terrorist at all, instead he is a terrorist for terrorists. He had artfully kept a bomb to kill the 4. At the end, 3 terrorists die like common men die in a bomb blast and the last one in police's hand. The media cleverly creates its own story, that these terrorists tried to escape and got killed in the encounter, to aid the man to escape from the law. There are a few more memorable people/instants:

  • A cute 'chocolate hero' (ethical hacker) to play the role similar to that of Sunny Vaghela (This 'hero' in between talks to his girlfriend, which irritates the Commissioner.) The 'hero' is supposed to find the place where the man is making the calls.
  • The touching and motivating lecture given by “the common man” (as Shah calls himself), without mentioning his name, religion, native land. He says he got inspired to do all this because of the past train blast in Mumbai. When Commissioner asks him whether any of his relative died in that, the man's reply is too good. “Why? Should I have waited for that? Yes, there was one, in fact there were many of my people there. One boy had just got engaged.....”. Now, wait a second, I do not understand why and how can people discriminate as “their” and “other” people. (Bear with a bit of digression.) I can only differentiate between people with whom I can mentally “connect” easily and with whom I can't. For example, I can spend 5 hrs with a girl whom I've first met and had known through an article, or 1 hr on phone with a guy whom I've never seen, (worse, in the place of his face, I've seen a cold blooded criminal ) and hardly had known for a week, if the discussion is interesting enough. I can't talk to a few of my very close relatives of my age itself. Hence I can not understand the attitude of someone being 'mine' and 'not mine'. We are born alone, we die alone, aren't we living alone? Who belongs to whom? Either we can consider whole world to be ours or none. A law student had innocently asked me a few days back, “Is it not wrong to take law into hands? Is it not what naxalites do?” I think this movie answers her question. The frustrated, stupid, goddamn common man is forced to take law into his hands to save this country. When a “rational” human being knows what he is doing, what is wrong in doint it? Why can't we think a bit laterally? The field of criminal psychology is (if not, must become) advanced enough to distinguish between crazy and sensible criminals. In Shreemadbhagavadgeetha, it is said, “Yadaa yadaa hi dharmasya ..... Sambhavaami yuge yuge” What does this mean? If we keep waiting that a messiah will be sent by God to eradicate all our troubles, which is equivalent to hoping that the next government might solve our problems, there's no more stupidity than that. Our Dharma makes rooms for changes. If we believe in mythology, we can see that the rules by which people lived in the era of Ramayana and that of Mahabharatha are different. Similarly, we can adapt it as per the needs of today.
  • The way everyone tries to help the man finally is impressive. The hacker who said earlier, “Sir, he is good, but he isn't the best, I can tell you where he's calling from, in the next call”, just turns his statement, saying “I was wrong”. The Commissioner is too shrewd to believe him and goes to the address given by the hacker. For a little while, I thought he will kill the man.
  • The instant when the man says to the Commissioner that he has not kept bombs anywhere else (other than 2 locations) and the Commissioner replies with a crisp “I know.”
  • Those moments of the movie which have portrayed Mr. Chief Minister as an idiot.
  • The very last moment: the man and the Commissioner shake hands.

Thursday, January 08, 2009


Hey, Some Good News

Hello Friends,

You might remember a post during Deepavali (must be in October 2008 archive) on one of my being patents granted. Well, the other patent is also granted and you can find them here and here. These are the only two patents I have so far and they are co-invented with two of my colleagues of Ittiam Systems, where I worked for four years (2002-2006).


Saturday, January 03, 2009


ಹೊಸವರ್ಷದ ಕೊಡುಗೆ: ಷಡಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರಗಳೂ, ಭಟ್ಟರ ಮಾತುಗಳೂ, ಅಪರ್ಣಾದೇವಿಯ ವಚನಗಳೂ....

ನನ್ನೆಲ್ಲ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಾಂಧವರಿಗೆ ಹೊಸ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಇದೇನು? ಭಾರತೀಯರಿಗೆ/ಹಿಂದುಗಳಿಗೆ ಹೊಸವರ್ಷವೆಂದೇ ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಬೇಡಿ, ದಯವಿಟ್ಟು. ನಮ್ಮದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವಲ್ಲ; ಇಂಡಿಯಾ ಎನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ ಅನ್ಯರಿಟ್ಟ ನಾಮವೋ ಅಂತೆಯೇ ಈ "ಹಿಂದೂ" ಕೂಡಾ. "ಸಿಂಧೂ" ಎಂಬುದರ ಅಪಭ್ರಂಶವಿದು. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ತೀರ ಹಳೆಯದು, ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಸನಾತನಧರ್ಮವೆಂದೂ, ವೇದಗಳ ಮೇಲಾಧಾರಿತವಾದ್ದರಿಂದ ವೈದಿಕಧರ್ಮವೆಂದೂ ಕರೆಯುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ. ಆದು ನಮ್ಮ, ನಿಮ್ಮ ಸೊತ್ತು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಧರ್ಮ. ಇದೇನಪ್ಪಾ, ಶೀರ್ಷಿಕೆಗೂ, ಮೊದಲನೇ ಪ್ಯಾರಾಗೂ ತಾಳ-ಮೇಳವಿಲ್ಲವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ? ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳಿ. ನಮ್ಮದು ವಿಶ್ವಧರ್ಮವಾದ್ದರಿಂದ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ ಸದಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟ ಝೀಶಾನ್-ಗೆ ರಮ್ಝಾನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಎದುರು ಮನೆ ರೋಸಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್-ಗೆ ಹಾರೈಸುತ್ತೇವೆ, ಹಾಗೂ ನಮ್ಮನೆಗೂ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯುಗಾದಿಯಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಹೊಸವರ್ಷವನ್ನೂ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಏಕೆ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತೆಂದರೆ, ಮುಂದೆ ನಿಮಗೊಪ್ಪಿಸಲಿರುವ ಷಡಕ್ಷರಿ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು "ವಿಶ್ವ"ಭಟ್ಟರ ನೂರೆಂಟು ಮಾತುಗಳು ಹೊಸವರ್ಷದ ಸಲುವಾಗಿ ಜನವರಿ ೧ ರ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ (ವಿ..) ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದು.

ವಿ.. ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಮ್ಮೆ. ನಾನಂತೂ ಅದನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಲೇ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ, ಯಾವ ದಿನಾಂಕವನ್ನೂ ನಿಖರವಾಗಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನಿಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯೆಲ್ಲವೂ ನಂಬಲರ್ಹವಾದದ್ದು. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪುಟ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಪುಟ; ಆಮೇಲಿಂದು ಕರಾವಳಿ ಯಾ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಜಯ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಿಂಪ್ಲಿಸಿಟಿ ಪೇಜ್), ಅನಂತರ ಮಹಿಳಾ ವಿಜಯ, ಶಿಕ್ಷಣ ವಿಜಯ ಇತ್ಯಾದಿ. ಡುಂಡಿರಾಜ್ ಅವರ ಮಾತು-(ವಿ)ತೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದಾ, "ನಮ್ಮ" ಸಿಂಹ (ಅಂಕಣದ ಹೆಸರು "ನಿಮ್ಮ ಸಿಮ್ಮ") "ಗುಹೆ"ಯಲ್ಲಿ (ಅವರ ಮನೆ ಹೆಸರು "ಗುಹೆ") ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿದಾಕಳವಳದಿಂದ ಎಷ್ಟು ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟೆನೆಂದು ನನಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ ಪ್ರತೀ ಮಂಗಳವಾರ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದ ಸಹಜಾ, ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಚವತಿ ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದರೋ ನಾ ಕಾಣೆ. "ಬತ್ತದ ತೆನೆ"ಯನ್ನೂ "ಸ್ವಾಮಿ ಅನಾಮಧೇಯಪೂರ್ಣ"ರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ವಲಸೆ ಒಯ್ದರೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಎರಡನೇ ಪ್ಯಾರಾದಲ್ಲೂ ಸುಮ್ಮನೇ ಬುಶ್ ಅನ್ನು ಬೀಟ್ ಮಾಡ್ತಿದೀಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೇಳ್ಬೇಡಿ. ಷಡಕ್ಷರಿ, ಭಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಅಪರ್ಣಾದೇವಿಯ ನಡುವಿನ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿರುವ ವಿ.. ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತಾದರೂ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಕೃತಘ್ನತೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಸರಿ, ಇದೀಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಏನೀ ಷಡಕ್ಷರಿ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳು? .೧ರ ವಿ..ದಲ್ಲಿ ಷಡಕ್ಷರಿಯವರು ಓದುಗರಿಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟ ಈ ೫೨ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ದಿ.

ಮತ್ತೆ "ಫಂಡಾ ಲಿಸ್ಟಾ?" ಅಂತ ಮೂಗು ಮುರಿಯಬೇಡಿ. ಒಂದೊಂದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತುಸು ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದರೆ, "ಹೌದಲ್ವಾ?" ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಬಾಕಿ.

ಷಡಕ್ಷರಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಪರ್ಣಾದೇವಿ: ನನಗೆ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಅವರು ಶನಿವಾರ ಹೊರತಾಗಿ (ವಿವಾರ ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ರಜಾ), ದಿನಾ ಚಿಕ್ಕ, ಚೊಕ್ಕ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ವಿ..ದ ಅಂಕಣ "ಕ್ಷಣಹೊತ್ತು ಆಣಿಮುತ್ತು"ಗಾಗಿ. ಇವತ್ತಿಂದೂ ಸೇರಿ ಒಟ್ಟು ೪೬೩ ಬರಹಗಳಾಗಿವೆ. ಕೇಳಿದ, ಓದಿದ ಚಿಕ್ಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ನೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವುಗಳ ಸಂಕಲನಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿವೆ. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಹೋಟೆಲ್ ಗ್ರೂಪ್ "ಮಣಶ್ರೀ"ಯ ಮಾಲೀಕರು! "ಟೈಮಿಲ್ಲ, ಟೈಮಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಸದಾ ಹಲುಬುವವರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಾದರಿಯೆಂದು ನನ್ನ ಊಹೆ.

ಇನ್ನು ತಲೆಬರಹದಡಿಯ ಎರಡನೇ ವಿಷಯ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಈ ವರ್ಷ ಜ.೧ ಗುರುವಾರದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಗುರುವಾರದ ಮುಖ್ಯ ಅಂಕಣ "ನೂರೆಂಟು ಮಾತು", ವಿ.. ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರದು. ಆವರ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಅವರಿಂದಲೇ ಓದಿ. ಕೆಲವೊಂದಾದರೂ ಅನುಸರಿಸಬೇಕೆಂದೆನಿಸದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ.

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಅಪರ್ಣಾದೇವಿ: ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನನ್ನು ಭಟ್ಟರ ಭಟ್ಟಂಗಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ, ನಾನ್ಯಾರ ಭಟ್ಟಂಗಿತನ ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಟು ಟೀಕೆ ಮಾಡುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಇದೇ ಒಕ್ಟೋಬರ್-ನಲ್ಲಿ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿದ ವಿ..ದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದರೆ ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಸ್ತುತಿ ಎಂಬುದರ ಬದಲು ಉತ್ತೇಜನಬರಹ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ನನಗೇನೂ ಅವರನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಭಟ್ಟರು ಯಾವಾಗ ಸಂಪಾದಕರಾದರೆಂದುದು ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸುಮಾರು ೫-೬ ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂದೀಚೆಗೆ ಅವರೇ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕಭಾಷಾ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಲು ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಇತಿಮಿತಿಗಳಿವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ. ಆದರೆ ಇವರು ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಇವರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾದವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಉದಾಹರಣೆ ತಗೊಂಡರೆ, ಓದುಗರು "ಫಸ್ಟ್ ಇನ್, ಫಸ್ಟ್ ಔಟ್" ಕ್ಯೂ ಥರ, ಬರ್ತಾರೆ, ನಾಕು ದಿನ ಒದ್ತಾರೆ, ಹೋಗ್ತಾರೆ (ಬೇಸರದಿಂದಲ್ಲ, ಇರುವ ವಿಷಯ ಹೇಳ್ತಿದೇನೆ). ಕೆಲವೊಂದು ಅಂಕಣಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ. ಭಟ್ಟರು ವಿ..ಗೆ ಒಂದೆರಡಲ್ಲ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ವಾರಕ್ಕೆ ೪ ಅಂಕಣ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. "ವಕ್ರತುಂಡೋಕ್ತಿ" (ಪ್ರತಿ ದಿನ),"ಜನಗಳ ಮನ" (ರವಿವಾರ), "ನೂರೆಂಟು ಮಾತು" (ಗುರುವಾರ) ಮತ್ತು "ಸುದ್ದಿಮನೆ ಕತೆ" (ಶನಿವಾರ). ಇದಿಷ್ಟು ಅವರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ. ಇನ್ನು, ಈ ಹಿಂದೆ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ದಿನ "ಸ್ವಾಮಿ ಅನಾಮಧೇಯ ಪೂರ್ಣ"ರೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ "ಬತ್ತದ ತೆನೆ", ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಊಹೆ ಸರಿಯೆಂದಾದರೆ (ಆದರೆ ಏನು, ಖಂಡಿತಾ ಹೌದು!) ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ೨೦ರ ಹೊಸಿಲಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವತಿಯ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಈಗಲೂ ಕಾವ್ಯನಾಮದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು. ೨೦೦೨-೦೩ರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ೬ ಅಂಕಣಗಳನ್ನು ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ಅಂದಾಜು. ಅದೂ ಎಲ್ಲ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ! ಒಂದು ವಾಕ್ಯದ "ವಕ್ರತುಂಡೋಕ್ತಿ"ಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೆಂಗಸರ ಬಗ್ಗೆ, ಮದುವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತದೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಮೇಲೆ ನನ್ನದೊಂದು ಉಕ್ತಿ: "ವಕ್ರತುಂಡೋಕ್ತಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಲಿಕ್ಕಾದರೂ ಗಂಡಸರು ವಿ.. ಓದಬೇಕು". ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರೂ ಇಂಜಿನಿಯರ್-ಗಳು. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತು, ಒಂದು ಕಂಪೆನಿಯ ಸಿ... ಅಥವಾ ಐ..ಎಸ್ಸಿ, ..ಟಿಗಳಂತ ರಿಸರ್ಚ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರಾಚಾರ್ಯರೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಬಿಜಿ ಇರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಪಾದಕರೂ, ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸಗಾರರೂ ನಮಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಜಾಸ್ತಿ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಡೆಡ್ಲೈನ್-ಗಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು. ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಸತ್ತಂತೆಯೇ ಸರಿ. ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪದವಿಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು, ಇಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವರೆಗೆ ಸುಮಾರು ೨೫ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಂಕಣ ಸಂಕಲನಗಳು, ಕೆಲವು ಅನುವಾದಗಳು, ಹಲವು ಬಯಾಗ್ರಫಿಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ. ಅವರು ಇದೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಆಫೀಸ್-ನಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, "ದೇಶ ಸುತ್ತು, ಕೋಶ ಓದು" ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಪಾಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ಓದುಗರ ಮುಂದಿಡುವ ಪರಿಪಾಠವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಡಾ.ಕಲಾಮ್-ರು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಜೊತೆ ಹದಿನೈದು ದಿನ ನಾಲ್ಕು ದೇಶ ಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಇವರ ಪುಸ್ತಕಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಾರುಹೋದ ಸಹೃದಯೀ ಓದುಗರೊಬ್ಬರು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊರಿಯರ್ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು "ಜನಗಳ ಮನ"ದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು.

ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪಾಲಿಸಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಟೈಮ್ಸ್ ಗ್ರೂಪ್ ವಿ..ವನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತಗೊಂಡಾಗ ಎಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದೋ ಎಂಬ ಆತಂಕವಿತ್ತು. ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮೇಲಾಯ್ತು ಅದಾಗಿ, ಆದರೂ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರ್ಚಸ್ಸು ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋದ್ದಕ್ಕೆ ಇವರ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಲ್ಲವೇ? ನಂ ೧ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಎಂಬ ಅಗ್ಗಳಿಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೆ? ಎಂತಹ ಮೊಂಡು, ಮೂಡಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಕೈನಲ್ಲೂ ಬೇಕಾದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಛಾತಿ, ಜಾಣ್ಮೆ ಎಲ್ಲಾ ಇವೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಇವರಿಂದ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಟೈಮ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್-ಮೆಂಟ್, ಪೀಪ್ಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್-ಮೆಂಟ್ ಎಲ್ಲಾ "ವೃಷಭ ವಿಸರ್ಜಿತ" (ಪದ ಸೌಜನ್ಯ: ವಿ.ಕ.ದ ರವಿವಾರದ ಅಂಕಣ ಪರಾಗ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಜೋಶಿ) ಅಷ್ಟೇ. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರ ಲೇಖನಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವಂತೆ, ಅವರೊಬ್ಬ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಅಜಾತಶತ್ರು. (ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಬರೆಯುವವರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಬಾರದು.) ಅವರಿಗಾಗಿ ಒಂದು ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ಎಂಟ್ರಿ ಇಲ್ಲ, ಅವರು ತಮ್ಮದೊಂದು ವೆಬ್-ಸೈಟ್ ಇಟ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಓರ್ಕಟ್ ಪ್ರೊಫ಼ೈಲ್ "ಇದು ಇವ್ರದಾ?" ಅನ್ಸೋ ಥರ ಇದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಅಪೂರ್ಣವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂ.ಎಸ್ಸಿ., ಎಂ.. (೪ ಚಿನ್ನದ ಪದಕದೊಂದಿಗೆ) ಮಾಡಿ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಏಷಿಯನ್ ಕಾಲೇಜ್ ಆಫ್ ಜರ್ನಲಿಸಂ-ನಲ್ಲಿ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಮತ್ತು ಸಂಯುಕ್ತ-ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ಸಂದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗೌರವವೆಂದರೆ ೨೦೦೫ರ (ಸುವರ್ಣ ಕರ್ನಾಟಕ) ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ.

ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಲವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸದಭಿಪ್ರಾಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಭಟ್ಟರಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯುವುದು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆಯೆಂದೆನಿಸಿತು.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Subscribe to Posts [Atom]