Wednesday, December 31, 2008


My quotes

These are a few quotes I came up with in December 08..Thought of documenting it time to time.

I do not know whether I believe in what I write or I write about what I believe (Adhoc) - date 6.12.08
Feelings are different, Actions are different and the Reality is indifferent to both of these (Abstract, subject to interpretations) - date 6.12.08
If my trust breaks, I'll blame only myself for placing it on a wrong person. (Experience) - date 10.12.08
Professors and project managers have uncanny talent for making simple things intricate. (Experience) - date 24.12.08
If I am forced to choose between wisdom and love I'd choose the latter (A thought) - date 28.12.08
(The meaning of the last quote should not be applied to materialistic "wisdom" and materialistic "love")

With that, bye bye 2008..

Saturday, December 27, 2008


2 Short Stories and (counter) illustrations

Many of you who have read Kannada story books in childhood would have heard Tenaali Rama's name. He was a (the, you can say) shrewd joker-cum-minister in Vijayanagara(Today's Hampi)'s Krishnadevaraya's court.

Once the King gave everyone in his court a cat and a cow to provide milk for the cat.He announced a competition like this: after one month whichever cat is the fattest would get a big prize. Tenaali Rama found it stupid and thought of an idea. On the first day, he gave very hot milk to the cat and the cat's tongue got burnt, which got healed in a few days alright, but the memory of it lingered in its head. Due to this bad memory, it never drank milk again and became lanky. All the milk was used by Rama to make money. So, on the day of prize announcement, he demonstrated that his cat never drank milk and it is unfair to judge him on par with everyone. He got the prize.

We have all laughed reading this, but shall we go a bit deeper? The cat, once being cheated into believing that all white looking liquids were burning, it could hardly identify a genuine cold milk again in its life. As long as there are such cats, which may be thinking that they are being smart by not trusting in people, there are people like Tenaali Rama, who can outsmart them, using their paranoia for their own benefit, the cats may not even realize it! What cat is loses is sweetness of the milk and what such people lose is grace of humanity....


This is a story which is a counter-example to the above.
I "know" a "strange" girl. I call her strange because, I've known her for as long as I can remember and whenever I think I know her, I come to believe that I do not know her. If I were her, I would have lost belief in everything, but she still lives and lives with her own beliefs and convictions!

To tell her long story briefly, she was an abandoned child by her parents; she came to our neighborhood to her grandmother's place. She was abused by her uncles, scorned at by the entire villagers, despite being nice to them. Her only crime was being an orphan. Somehow, people did not like the "tone" of her speech; they thought her to be arrogant at the first sight. She was very caring, passionate, affectionate, helpful and much more. I liked her, forget it, I loved her. She was excellent at Maths. She used to teach us everything she knew in our first standard, since first and fourth standard teachers were same and the teacher did not have time. In fifth standard a new male teacher joined our school and he hated her, because she understood something about him, which none of us knew. She was ill-treated everywhere, but she never lost faith in what she believed (what is that 'belief', she only knows, because I never understood her philosophy and she was not the kind who believed in God). They say, childhood experiences are the ones who shape a person, just like the primeval experience of Rama's cat with the milk. Even today, after getting a PhD in psychotherapy and being a full time psychologist, she's still a mystery to me; amazing character, I must say!


Don't remember whether this is a Chinese or Zen or Osho story, that's not important anyway. It is real or fiction, that also is not known. The story goes like this:

There is a well grown green tree. A person lives in a hut nearby. He is not having a particularly good time nowadays. Business has gone down. Every morning, he goes for a walk, stands near the tree and lets out all his frustrations. He even goes to the extent of reproaching the tree for all his miseries. He does not notice any changes in the tree, but yes, he feels a strange relief after sharing his desperation. After about a year, the green tree has no leaves and it's almost dead. He never comes to know why. Do you know by any chance?

Might sound funny, but many scientists too believe that trees too have hearts, minds etc. No one and nothing can live for long after getting bombarded with negative energy constantly.


This is a counter-illustration:

The river Bhaagirathi, which originates at Gangothri Glacier, a vast expanse of ice, five miles by fifteen, at the foothills of the Himalayas (14000 ft) in North U.P. and joins river Alakananda to form the river Ganga at the craggy canyon-carved town of Devprayaag. The Ganga has an exalted position in the Hindu ethos. It is repeatedly invoked in the Vedas, the Puranas, and the two Indian epics, the Ramayana and the Mahabharata. Ganga Devi is supposed to be the daughter of the Himaalayaas and the consort of Lord Shiva. Bhagiratha is supposed to have got her to the earth through his penance, to get liberation to his ancestors.

This Ganga is polluted by majorly by leather industries, especially near Kanpur, which use large amounts of Chromium and other chemicals. Sheer volume of waste - estimated at nearly 1 billion litres per day - of mostly untreated raw sewage - is also a significant factor. Also, inadequate cremation procedures contributes to a large number of partially burnt or unburnt corpses floating down the Ganga, not to mention livestock corpses.

Even then, in the minds of people, Ganga is "Paavana Ganga". Not only from all over India, but from all over the world, people come to Haridwaar and worship the river. She is supposed to be "Paapanaashini", meaning "the one who destroys sins". The logic of the educated mind on "How can a polluted water create soothing effect on mind?" does not work with Ganga and most people. In spite of all the pollutants being added, Ganga continues to flow like she has ever been flowing and joins Bay of Bengal finally and draws respects from people.


Saturday morning, felt like sharing what just came to mind..Both the stories have a bit (or quite a lot of?) correlation too!

Wednesday, December 10, 2008


"ಭಜ ಗೋವಿಂದಂ" - ಒಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ

ಹಾ ಗುರುಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ "ಭಜ ಗೋವಿಂದಂ" ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು , ಅಥವಾ ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳದವರು ಪ್ರಾಯಶಃ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹತ್ತು - ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಥಮ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಸಂಸ್ಕೃತಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಶ್ಲೋಕಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆ ಶ್ಲೋಕ ಇಂತಿದೆ,

ಭಜ ಗೋವಿಂದಂ ಭಜ ಗೋವಿಂದಂ, ಭಜ ಗೋವಿಂದಂ ಮೂಢಮತೇ |
ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೇ ಸನ್ನಿಹಿತೇ ಕಾಲೇ ನ ಹಿ ನ ಹಿ ರಕ್ಷತಿ ಡ್ ಖೃಙ್ಕರಣೇ ||

(ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ) ಇದರ ತಾತ್ಪರ್ಯವೇನೆಂದರೆ, "ಹೇ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವನೆ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಜಿಸು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಜಿಸು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಜಿಸು. ಮರಣಕಾಲ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಕರಣ ಸೂತ್ರಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಾರವು."

ಹೀಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಲವಾದ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಶ್ಲೋಕಗುಚ್ಛವು ಉದಯವಾಯಿಂತೆಂದು ನಂಬಲಾದ ಸಂದರ್ಭ.

ಶ್ರೀ ಶಂಕರರು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ವಾಸವಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರು ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಪಾಣಿನಿ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡರಂತೆ. ಅವರು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಬದಲಾಗಿ ಬುದ್ಧಿಯ ಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿ ವ್ಯಯಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಶಂಕರರಿಗೆ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸಿತಂತೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಬಹುಪಾಲು ಪ್ರಪಂಚವು ತನ್ನ ಸಮಯವನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಲ್ಲೋ, ಅರ್ಥ ಸಂಪಾದನೆಯಲ್ಲೋ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದರಲ್ಲೋ ಕಳೆಯುತ್ತದೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗಿ, ಶ್ಲೋಕಗಳು ಅವರ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದುವಂತೆ.

ಕಥೆ ಕೇಳಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ನಿಜವೋ, ಸುಳ್ಳೋ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಜವೆಂದೇ ಒಪ್ಪೋಣ. ಇಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಏನೆಂದರೆ, ನಿರಾಕಾರ ನಿರ್ಗುಣ ರೂಪಿಯ ಆರಾಧಕರೂ, ಬ್ರಹ್ಮ ತತ್ತ್ವದ ಪ್ರತಿಪಾದಕರೂ, ಅದ್ವೈತವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ನಂಬಿದ ಶ್ರೀಮದಾಚಾರ್ಯರು "ಗೋವಿಂದ" ಎಂಬ ಮೂಲಕ ಸಗುಣರೂಪೀ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭಜಿಸಲು ಹೇಳಿದರೇ ಎಂಬುದು. ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಉಪಕಾರವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ದೇಶದ ನಾಲಕ್ಕು ಕಡೆ ಮಠಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಯಾವತ್ತೂ ಅವರು ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆ ತಪ್ಪು ಎಂದವರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವರು. ಅಂತಹವರು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಭಜಿಸು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಂಬಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವರು ಎಂಬ ಬದಲು, ಗೋವಿಂದ ಅರ್ಥಾತ್ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಮುಕ್ತಿ ಎಂದು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಅರ್ಥೈಸಲ್ಪಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಆಚಾರ್ಯರು ಅಂತಹ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಯಾರೇ? ಅಲ್ಲದೆ ಅವರ ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ಶಿವನ ಅನುಗ್ರಹವು ತುಂಬಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಳಿತವಾಗಿದೆ. ಸಂನ್ಯಾಸಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವ ಶ್ಲೋಕಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ರಾಸಲೀಲೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬದಲು ವೈರಾಗ್ಯದ ಮೂರ್ತರೂಪವಾದ ಶಿವನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಬಳಸಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಸ್ವತಃ ಸರಸ್ವತಿದೇವಿಯೇ ಜಿಹ್ವೆಯಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದೇನೂ ಅವರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ "ಗೋವಿಂದ"?

ಇದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ೩೧ ಶ್ಲೋಕಮಾಲೆಯ ಕೊನೆಯ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಓದೋಣ.

ಗುರುಚರಣಾಂಬುಜ ನಿರ್ಭರ ಭಕ್ತಾಃ ಸಂಸಾರಾದಿಚಿರಾದ್ಭವ ಮುಕ್ತಾ- |
-ಸ್ಸೇಂದ್ರಿಯಮಾನಸನಿಯಮಾದೇವಂ ದ್ರಕ್ಹ್ಯಸಿ ನಿಜ ಹೃದಯಸ್ಥಂ ದೇವಂ ||

"ಗುರುವಿನ ಕಮಲಚರಣ ಭಕ್ತನೇ, ನೀನು ಬೇಗನೆ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗು. ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಹತೋಟಿಯ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ನಿಜವಾದ ದೇವರನ್ನು ನೋಡುವೆ." - ಇಂತಿದೆ ಇದರ ಭಾವಾರ್ಥ.

ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ; ಶ್ರೀ ಶಂಕರರ ಗುರುಗಳ ಹೆಸರೇನು? ಶ್ರೀ ಗೋವಿಂದ ಭಗವತ್ಪಾದರೆಂದು. ಪ್ರಥಮಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳನ್ನು ಭಜಿಸುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಏಕೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು? ಅದನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುವಂತೆ ಕೊನೆಯ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ, "ಸಂಸಾರದ(ಜಗತ್ತಿನ) ನಶ್ವರತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಗುರುವಿನ ಚರಣ(ಪಾದ)ವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆನಂದವನ್ನು (ಬ್ರಹ್ಮ, ದೇವರು) ತನ್ನೊಳಗಿನಿಂದಲೇ ಪಡೆಯಬಹುದು" ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಬರುವುದಲ್ಲವೇ? ಅದಲ್ಲದೆ ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಕೃಷ್ಣನ ಹೆಸರು(ಮುರಾರಿ) ಬರುವುದು ೨೧ನೆಯ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ಅದೂ ಪ್ರಾಸಬದ್ಧವಾಗಿರುವದರಿಂದ, ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಹೆಸರು ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾಗಿ ಲೋಕಪಾಲನೆಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆಯೆಂದು, ಅಂದರೆ, ಅಪಾರವಾದ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ಈಜಲು ಅವನ ಸಹಾಯ ಬೇಕು ಎಂದು. ಆದರೆ ಅವರ ಸಿದ್ಧಾಂತವೇನಿದ್ದರೂ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವ. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ "ಬ್ರಹ್ಮ" ಶಬ್ದವು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಸರಳ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪುವವರೆಗೆ ಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿರುವುದೂ ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರು, " ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಒಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯ ಗುರುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಹೊಂದುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗು" ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆಯೋ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯಜನರಿಗೆ ಗುರುವಿನ ಹೊರತಾಗಿ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದಿಂದ ಅವರು "ಗುರು" ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ "ಗೋವಿಂದ" ಎಂಬುದನ್ನು ಬಳಸಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಇದೀಗ ಕಾಶಿಯ ವೃದ್ಧರ ಕಥೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೆ ಎಂಬ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಅಲ್ಲೂ ಇದೇ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಬಹುದು. ಶ್ಲೋಕಾವಳಿಯನ್ನವರು ತಮ್ಮ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗಾಗಿ ರಚಿಸಿರಬಹುದು. ಮಾಧವೀಯ ಶಂಕರವಿಜಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಅವರು ಉಳಿದವರಿಗಿಂತ ತುಂಬಾ ಮುಂದಿದ್ದರು ಕಲಿಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವಷ್ಟು ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರಬಾರದೇಕೆ? ಈಗ "ಗೋವಿಂದ" = "ಗುರು" ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವೆನಿಸುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ?

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬಯಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು "ಭಜ ಗೋವಿಂದಂ"ನಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ (ಸಂಸ್ಕೃತ) ಕೃತಿಗಳನ್ನೋದಿದಾಗಲೂ ಏಳಬಹುದು. ಆಗೆಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಡುವುದು ಸಾಧುವೆನಿಸದು. ಪರಂಪರಾನುಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು ಸತ್ಯವಾಗಿರಲೇಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವು ಸುಳ್ಳೆಂತಲೂ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಿರುವಾಗ, ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಗೀರ್ವಾಣವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ವಿರಚಿತವಾದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭಾಷೆ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಾಕು, ಮೂಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಓದೋಣ; ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ನಾವೇ ಆರ್ಥ ಹುಡುಕೋಣ. ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥ ಕೊಡುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರ ಮುಂದಿಡೋಣ. ಇದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಇತಿಹಾಸ ಹಾಗೂ ಭಾಷಾಜ್ಞಾನಗಳು ನಿಂತ ನೀರಿನಂತಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ?

Tuesday, December 02, 2008


A Rare picture!

This week I could not think of any topic to write on....Hence uploading a picture, for Kannada readers. Guess who is this?? Not a terrorist of course! I have already given a hint, hence must be easier to guess.

Got it in one of the museums of a famous tourism places in Karnataka..


This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Subscribe to Posts [Atom]